HET VERHAAL

In 2017 overleed mijn schoonvader. Op de dag dat we de as van mijn overleden schoonvader zouden gaan uitstrooien, kwam de familie bijeen in het huis van mijn schoonouders. Vlak voordat we met z’n allen de deur uit zouden gaan met de as, trok mijn zoon (destijds 12 jaar) mij aan mijn jas. “Mama, ik zou zo graag een beetje as van opa willen hebben”. “Nou, dan gaan we aan oma vragen of dat mag”, zei ik. Mijn toffe ruimdenkende schoonmoeder zei hierop volmondig: “Ja, natuurlijk”. En zo namen we aan het eind van die dag een beetje as van opa in een klein Tupperware-bakje mee naar huis. Thuisgekomen voelde dat plastic bakje toch wel een beetje raar. Daarom deed ik de as voorlopig liever in een mooi oud gemberpotje dat al jaren bij ons op de vensterbank stond te pronken. Een passende urn kwam later wel.

In de loop van de weken pakte ik met regelmaat het potje even op, om vast te houden en terug te denken aan mooie momenten met mijn schoonvader. Dat voelde zó fijn en ik merkte dat ik het eigenlijk heel prettig vond om toch een klein beetje van zijn as bij ons in huis te hebben. Dit had ik van tevoren niet bedacht, maar achteraf gezien was ik dus heel blij en dankbaar dat mijn zoon er om had gevraagd. 

Ook vond ik het een prettige bijkomstigheid dat het gemberpotje door anderen niet als urn werd gezien, maar gewoon als een object dat onderdeel was van mijn huis. Helemaal niet confronterend, zoals vaak wel bij traditionele urnen het geval is.

Ik realiseerde mij dat er meer mensen moesten zijn die deze manier van gedenken en eren prettig zouden vinden: een klein beetje as in een object dat je mooi vindt en gemakkelijk vast kan pakken, bij je kan nemen, om je dierbare te koesteren. Zo ontstonden mijn eerste gedachten over de eigentijdse urnen van Hemel en Aarde Keramiek.